Het verhaal van Remco en Jeroen
Jeroen (39) en Remco (44) kenden elkaar niet. Tot eind mei 2025. Ze ontmoetten elkaar op de afdeling neurorevalidatie van Rijndam, een paar weken nadat hun leven abrupt veranderde. Jeroen werd eind april op de fiets aangereden door een brommer. Remco kreeg op 12 mei een herseninfarct. Via het ziekenhuis kwamen ze allebei in Rijndam terecht.
Een klik in de huiskamer
“Je weet niet waar je bent en wat je kan verwachten,” zegt Jeroen. “Je bent zo moe in je hoofd. Alles wat vanzelfsprekend was, is dat ineens niet meer.”
Remco herkent dat. “Je wordt continu geconfronteerd met wat je niet meer kan. Dat is zwaar.”
Op de afdeling neurorevalidatie raken ze met elkaar in gesprek. Het klikt meteen. Ze ontdekken dat ze allebei fanatieke hardlopers zijn. Sterker nog: allebei liepen ze, los van elkaar, de marathon van Rotterdam in april 2025.
Vanaf dat moment trekken ze samen op. Ze gaan naar buiten, sporten in de gymzaal en zoeken elkaar op. “We moesten ook op elkaar letten,” zegt Remco. “Ik was nog niet verkeersveilig, maar toch gingen we samen naar Albert Heijn of wandelden we naar de Erasmusbrug.”
Ze worden elkaars maatje. “Als de één het moeilijk had, trok de ander je eruit,” zegt Jeroen. “Dan zeiden we: kom, we gaan even een rondje lopen.”
Een nieuw doel
Langzaam ontstaat er een nieuw doel. Geen hele marathon, dat is nog te zwaar. Maar wel weer hardlopen. Samen. Ze schrijven zich in voor de CPC Loop in Den Haag. 21,1 kilometer. Een halve marathon.
Vanaf eind juli trainen ze in het begin één keer per week. Kilometer voor kilometer. Soms samen, soms apart. Maar altijd met hetzelfde doel voor ogen.
“Hardlopen helpt mij mijn hoofd leeg te maken,” zegt Jeroen. “Maar het kost nu veel meer moeite. Alles kost meer energie.”
De finish halen
Op zondag 15 maart 2026 staan ze aan de start. En ze halen allebei de finish. Met tijden om trots op te zijn, Jeroen loopt de halve marathon in 1 uur en 42 minuten en Remco in 1 uur en 55 minuten.
“Het was mooi. Echt mooi,” zegt Jeroen. “Maar ook emotioneel. Toen ik familie en vrienden zag, brak ik.”
Voor Remco voelt het als een gevecht. “Ik heb het op mijn tandvlees gehaald. Maar dat maakt het ook bijzonder. Het laat zien dat je door kunt gaan. Het voelde als: ik ben er weer een stukje. Na een beroerte word je nooit meer honderd procent. Maar dit laat zien dat er nog heel veel wél kan. Het is anders, maar niet minder.”
Meer dan hardlopen
Wat hen bindt, gaat verder dan sport. “We begrijpen elkaar,” zegt Jeroen. “Als ik me slecht voel, hoef ik weinig uit te leggen. Dat werkt andersom net zo.” “Je gunt dit niemand,” zegt Remco. “Maar als je bij Rijndam revalideert en je vindt iemand die hetzelfde meemaakt, dan helpt dat enorm.”
Blijven bewegen
Stilzitten doen ze niet. Nieuwe doelen liggen al klaar. Remco traint voor de kustmarathon. Jeroen richt zich op een loop van 25 kilometer in het najaar. En ooit, hopen ze, weer de marathon van Rotterdam te lopen. Dat zou super zijn!
“Zolang er vooruitgang is, is er perspectief,” zegt Jeroen. “We willen eruit halen wat erin zit. Voor onszelf, maar ook voor onze gezinnen.”
Remco glimlacht. “We hebben samen iets neergezet. Dat pakken ze ons niet meer af.”