Verder na kanker: niet terug naar vroeger, maar vooruit.
Voor Wereldkankerdag 2026 delen Alaisa en John hun verhaal. Beiden revalideerden de afgelopen tijd bij Rijndam, nadat kanker hun leven flink op de kop zette.
Voor Alaisa (33) begint het in mei 2024. Ze krijgt dan de diagnose baarmoederhalskanker, nog maar 31 jaar is ze dan. Domme pech. Chemo, uitwendige en inwendige bestralingen volgen elkaar op. De overgang start vroegtijdig, een tweede kindje is ineens geen optie meer. En dat allemaal terwijl haar zus de diagnose Leukemie krijgt en hun moeder net is overleden aan borstkanker, nog maar 63 jaar oud. Een beetje een slechte soap. Maar helaas realiteit voor Alaisa.
John (59) op zijn beurt krijgt in november 2024 de diagnose slokdarmkanker. Hij ondergaat zware chemotherapie en wordt geopereerd in het Erasmus MC. “Je hoort dat de kans op terugkeer vijftig procent is. Dat draag je elke dag mee. In eerste instantie ging het mentaal nog wel, maar fysiek ging ik keihard onderuit.”
Het voelde als een warm bad.
“Alles hangt samen. Je hoeft het niet zelf uit te zoeken.”
Revalidatie bij Rijndam
Beiden komen terecht bij Rijndam voor oncologische revalidatie. Het programma duurt 18 weken, waarin zij wekelijks drie keer naar Rijndam komen. Fysiotherapie, ergotherapie, gesprekken met de psycholoog, begeleiding van de diëtist. John wil vooral fysiek terugkomen. Hij is 25 kilo afgevallen en heeft een klapvoet gekregen. Motorrijden lukt niet meer. “Dat was echt een verlies.” Tijdens het traject bouwt hij zijn conditie stap voor stap op. “Ik kan weer motorrijden. Dat lijkt misschien klein, maar voor mij was dat enorm.”
Voor Alaisa ligt de focus anders. “Voor mij waren niet alleen de angst voor terugkeer en het opbouwen van conditie een reden voor mijn aanmelding bij Rijndam, maar ook het verwerken van de onvruchtbaarheid. Mijn man en ik hadden een toekomstvisie met een tweede kindje en wij hadden onze dochter nog graag een broertje of zusje gegund. Helaas lukt dit door alle behandelingen niet meer en dat verdriet moest ik een plekje geven. Ik merkte dat ik hier ondersteuning bij nodig had en die hulp heb ik gekregen bij Rijndam".
“De angst is er nog, maar staat niet meer zo sterk op de voorgrond.”
De kracht van de groep
Het groepstraject blijkt voor beiden van grote waarde. John is de enige man, de groep bestaat verder uit vrouwen, meestal met borstkanker. “Ik dacht eerst: dit wordt niks. Maar de thema’s zijn hetzelfde. Verlies, onzekerheid, vermoeidheid. De verschillen helpen juist, je leert van elkaars strategieën, hoe iemand omgaat met haar kinderen, of met werk”, zegt hij. Alaisa vult aan: “Je ziet ook dat sommigen uitvallen. Omdat het mentaal of fysiek te zwaar is. Dat maakt indruk. Het laat zien hoe kwetsbaar dit proces is”.
Wat hen het meest verrast heeft? “Dat herstel niet alleen fysiek is en dat je niet moet verwachten dat je alles meteen weer kunt. Oh: en dat je het niet alleen hoeft te doen,” zegt John. En Alaisa: “Dat je niet ‘teruggaat naar vroeger’, maar een nieuw evenwicht moet vinden. Gun jezelf tijd. En hulp. Dat maakt echt verschil”.