Wanneer Monique te horen krijgt dat ze borstkanker heeft, start een intensief traject dat bestaat uit een amputatie, chemobehandelingen en bestralingen. Wanneer de behandelingen afgerond zijn en Monique te horen krijgt dat de kanker weg is, verlaat zij het ziekenhuis, opgelucht, maar met diverse restklachten.

Restklachten
Monique vertelt: ”Na mijn behandelingen kreeg ik alleen controle om te kijken of de kanker niet terug was. Omdat ik diverse restklachten had zoals moeheid, problemen met evenwicht en brandwonden van de bestraling, ben ik zelf gaan zoeken naar verdere begeleiding en behandeling. Ik denk dat ik zo’n beetje alles gedaan heb om de restklachten tegen te gaan. Zo volgde ik bijvoorbeeld mindfullness trainingen en heb ik therapie in een zuurstoftank gehad. Ik dacht dat als ik mijn fysieke kracht zou trainen, mijn energie vanzelf weer terug zou komen.

Daarom heb ik ook verschillende soorten sporten geprobeerd. Maar helaas ging het bij alle sporten mis. Zo probeerde ik te tennissen, maar doordat mijn okselklieren verwijderd zijn, zwol mijn arm erg op. Met zwemmen ontstonden er wondjes op mijn arm en kwam ik met infecties in het ziekenhuis te liggen. Ook was mijn evenwicht niet goed waardoor ik minder zeker was qua bewegen, laat staan sporten.”

“Uiteindelijk kwam ik bij de Pijnpoli in het ziekenhuis terecht om een blokkade te zetten. Helaas werkte ook dit niet, maar zij brachten me wel op het spoor van Rijndam. In eerste instantie dacht ik: ‘Rijndam, dat is toch voor mensen met een zware handicap in een rolstoel?’ Maar ik ben zo blij dat ik hier terecht ben gekomen.”

“Voor mijn eerste afspraak ging ik er vanuit dat ik fysiek sterker moest worden en wilde ik alleen sporten onder begeleiding. Ergotherapie, fysiotherapie en maatschappelijk werk hoefden niet van mij. Laat staan een psycholoog. Dat gewroet in mijn hoofd was echt niet nodig!,” Gelukkig kunnen ze bij Rijndam goed door je heen prikken en ging ik toch aan de slag met een volledig behandelteam.

'Ik wilde geen mietje zijn'
“De behandeling is intensief. Ik was twee à drie keer in de week een dagdeel bij Rijndam. Ik kreeg begeleiding van een revalidatiearts, fysiotherapeut, ergotherapeut, maatschappelijk werker en psycholoog. Bij de ergotherapeut werd veel aandacht besteed aan mijn dagindeling en energieverdeling. Hierdoor kwam ik erachter dat ik constant aan het rennen was om de kanker voor te zijn. Ik was al zoveel jaar verder, maar accepteerde niet waar het mij had gebracht. Ik wilde doen wat ik deed en geen ‘mietje’ zijn. Voor mij betekende dat dat ik weer moest werken, kostte wat het kost.”

“Bij maatschappelijk werk en ergotherapie besefte ik dat ik veel boosheid in mij had die mij belemmerde en mijn gedrag beïnvloedde. Ik was er niet leuker op geworden. Ik moest accepteren dat ik flinke bestralingsschade had opgelopen en stoppen met continu te benoemen met wat niet meer kan, want dat wist mijn gezin ondertussen echt wel.”

“Het sporten werd heel geleidelijk opgebouwd en het programma continu bijgesteld op mijn ervaringen. Nu ben ik zo ver dat ik rustig een beetje kan overspelen met tennissen. Daarnaast sport ik onder begeleiding bij de fysiotherapeut bij mij in de buurt en heb ik me aangemeld bij Roeivalidatie. Dit, omdat ik tijdens het trainen bij Rijndam merkte dat ik roeien heel leuk vind.”

Psycholoog
“Bij de psycholoog heb ik twee thema’s gekozen om te bespreken. Eén voorbeeld is dat ik door de chemo, die rood is en die ik kreeg in een rode stoel, fysiek misselijk werd van de aanwezigheid van een rode kleur. Natuurlijk zit dit deels tussen je oren, maar het schijnt ook een lichamelijke reactie te zijn op gevaar. Om dit te horen van een psycholoog en te beseffen dat meer mensen dit hebben, is alleen al fijn. De revalidatiearts was ook het hele traject betrokken. Zij keek met name naar de medische kant van mijn behandeling, zoals medicatie, prothese en pijnstilling.”

“Ik vertel mijn verhaal omdat het voor mij een hele zoektocht is geweest om hier te komen. Dit is de enige plek die ik heb ontdekt waar integraal naar je problemen wordt gekeken. Hierdoor wordt ook het effect gezien van verschillende klachten en beperkingen en daarop ingespeeld. Bovendien zijn ze ook nog eens heel aardig, vriendelijk en kundig.”

Ik ben klaar bij Rijndam en kwam net als na de bestrijding van kanker weer op straat te staan. Het grote verschil met het verlaten van het ziekenhuis is dat ik nu weet wat ik kan en wat ik niet kan. Ik hoef niet meer te twijfelen of beperkingen tussen mijn oren zitten of niet. Ik ben er klaar voor om verder te gaan.”