Margreet heeft beenmergkanker, ondergaat een uitputtende stamceltransplantatie en door een gebroken arm en heup wordt haar wereld steeds kleiner. Met oncologische revalidatie komt ze weer in beweging en kan ze zelfs haar droom verwezenlijken!

"Het begon met aanhoudende last van mijn arm, waarmee ik besloot bij de fysiotherapeut langs te gaan. Tot onze grote schrik brak mijn arm en bleek ik vergevorderde beenmergkanker te hebben. In het IJsselland ziekenhuis werd ik geopereerd en startte mijn chemo. Eenmaal thuis viel ik flauw en brak ik mijn heup. Weer moest ik onder het mes. Tel daar een uitputtende stamceltransplantatie bij op en ik kon niks meer, ik was gevloerd. Zonder partner of kinderen om te helpen, en thuiszorg die alleen diepvriesmaaltijden kwam opwarmen, dacht ik: "Wat nu?". Een oncologisch verpleegkundige raadde mij oncologische revalidatie bij Rijndam aan. Ik ben haar zo dankbaar!"

Bubbel
"Door de last in mijn arm en heup ben ik deze langzaam gaan ontzien en minder gaan bewegen. Dat sluipt er in. Door de fysieke training tijdens de revalidatie werd mijn conditie langzaamaan weer beter. Met speltherapie werd ik steeds behendiger en deed ik – als enige met een rollator – naar beste vermogen mee. Thuis kon ik het geleerde gelijk in de praktijk brengen. Daarnaast vond ik het sporten in een groep ook hartstikke leuk.

Tegen psycho-educatie daarentegen, zag ik op. De eerste sessie, waarin iedereen zijn verhaal vertelde, was ook behoorlijk heftig. Maar ook dit pakte goed uit. Initieel ervaarde ik een soort weerstand om het leed van anderen aan te horen. Tegelijkertijd haalt het je ook uit je eigen ‘bubbel’. Groepsgenoten ervaarden namelijk forse problemen op werk. Ik had voorheen ook een baan die energie slurpte, maar gelukkig kon men voor mij een andere baan regelen. Er werd goed voor mij gezorgd op werk en collega’s leefden erg mee. Door psycho-educatie kon ik mijn eigen situatie relativeren en bleef ik niet hangen in mijn kommer en kwel."

Winst
"De oncologische revalidatie biedt daarnaast een stuk structuur en stimulans in je leven. Mijn familie reed mij naar alle afspraken omdat ik mijn auto moest verkopen na het breken van mijn heup. Door de vele afspraken, twee keer per week fysio en dan vaak nog een andere afspraak, besloot ik het openbaar vervoer te proberen. In etappes leerde ik lopen naar het metrostation vlak bij mijn huis. Na twee keer oefenen kon ik al in één keer lopen en ging ik met de metro. Als ik de revalidatie niet had gehad, was ik dit niet zo snel gaan proberen. Het stimuleerde mij om aan de slag te gaan, direct maar ook indirect. Ik wist namelijk dat ik de therapie afspraken niet kon afzeggen en moest mezelf er heen zien te krijgen.

Jezelf weer in beweging kunnen krijgen is zo waardevol, je wereld wordt iedere keer weer een beetje groter. Zelfstandig naar het IJsselland ziekenhuis gaan, was zo’n winst voor mij. En daar bleef het niet bij. Ik dacht: “Als ik hier naar toe kan, kan ik ook naar het winkelcentrum”. Op een rustig moment ging ik. Daar op een bankje in het winkelcentrum, terwijl ik een gebakken visje at, dacht ik: “Sodeju, ik leef nog. Ik ben er weer”. Dat was zo bijzonder."

Droom
"De revalidatie is voor mij nu afgerond. Nu is het van groot belang deze conditie vast te houden. Ik heb een abonnement op medische fitness genomen, maar kon dit helaas niet volhouden toen ik weer aan het werk ging. Volhouden is moeilijk en gaat echt met ups en downs. Ondanks dat, had ik nu wel extra motivatie om mijn droom te realiseren. Al jarenlang droomde ik van een bakfiets met elektrische ondersteuning en gemaakt om je hond mee te nemen. Bij Rijndam vertelde ik erover en kon ik voor het eerst op een driewieler rijden. In tegenstelling tot anderen, ging het bij mij direct goed. Dit gaf me zoveel extra motivatie!

In de zomer was ik twee weken in mijn vakantiehuisje in Drenthe. Hier zijn mooie fietsroutes in de buurt en ik huurde voor 2 weken een driewieler. Ik kon er mee naar het dorp om zelf boodschappen te doen en fietste de mooiste routes. Dit gaf me zo’n gevoel van vrijheid en zo’n ongelooflijke kick.

Ik besloot vervolgens zelf een driewieler te kopen. En het werd er zelfs een zonder elektrische ondersteuning. Wie had dat gedacht? Nu heb ik een fiets op het oog die ook in de kofferbak kan, want ik ben van plan weer een auto te kopen! Want als ik dit kan, kan ik ook fietsen in de grote natuurreservaten waar ik vroeger altijd graag kwam. Vroeger liep ik hier altijd graag met mijn hond, nu kan ik er gaan fietsen. De revalidatie heeft mij ook in deze opzichten enorm geholpen. Je leert niet te kijken naar wat je (lichamelijk) niet meer kan, maar naar wat je wel kan. Deze omschakeling, daar word je heel vrolijk van. Ik heb zelfs, tegen alle verwachtingen in, mijn droom kunnen verwezenlijken."