Tijdens een motorritje valt Leo en breekt zijn been. Zijn been moet gezet en gegipst worden. Helaas ontstaat bij Leo tijdens het herstel het compartimentsyndroom. Er werden twee externe fixaties aangebracht, maar helaas helpt dit niet. Omdat de klachten alleen maar toenemen vraagt Leo tien maanden later een second opinion. Dan blijkt dat Leo een bacterie heeft opgelopen. Leo probeert om het inmiddels verstijfde been met fysiotherapie te activeren. Dit lukt niet. Vanwege de pijn en het ongemak neemt Leo het moeilijke besluit om zijn been te laten amputeren.

Leo vertelt: “Veel mensen beseffen niet hoe vervelend het is om een stijf been te hebben. Je kan niet eens normaal op een stoel zitten. Daarbij had ik vreselijk veel pijn. Ik was dan ook echt opgelucht toen mijn been eraf was.”

“Ik had een afschuwelijke tijd achter de rug. Twee jaar lang ben ik van zorginstelling naar zorginstelling gegaan. Omdat ik na de amputatie mijn been terug wilde hebben, had ik vanaf het begin aan een stempel. Hierdoor ging het in veel gevallen niet meer om mijn zorg, maar om mijn geamputeerde been. Bij de orthopedisch instrumentenmaker waar ik terecht kwam na mijn amputatie werd ik niet goed geholpen. Mijn prothese lag meer thuis dan ik hem aanhad. Ik stond scheef en had er veel last van.”

Verwijzing naar Rijndam

“Ik heb toen aan mijn huisarts een verwijzing naar Rijndam gevraagd. Ik had in het verpleeghuis goede berichten gehoord over Rijndam. Gelukkig ben ik na een consult bij de revalidatiearts in behandeling gekomen. Sinds ik bij Rijndam ben ga ik eindelijk vooruit. Dit komt omdat alles onder één dak echt samen gebeurt. De revalidatiearts en fysiotherapeut kijken mee met de instrumentenmaker. Ik heb nu een goede prothese dankzij Rijndam Orthopedietechniek en train twee volle dagen in de week aan mijn herstel bij Rijndam. In plaats van met twee krukken, loop ik nu met één kruk en thuis zelfs al helemaal zonder.”

“Ik was opgelucht toen mijn been er af was, maar natuurlijk is het verschrikkelijk. Zeker als je bedenkt dat het begon met een botbreuk. Ik ben nog steeds bezig dit te verwerken. De beenamputatie heeft een grote impact op mijn leven. Ik was altijd een druk zelfstandig mannetje, ik deed wat ik wilde. Nu ben ik afhankelijk. Ik besef ook wel dat ik af en toe te veeleisend ben. Ik zie bijvoorbeeld dingen op tv voorbij komen, die ik voor de amputatie niet eens wilde, maar nu het niet meer kan heb ik daar ineens moeite mee.”

Bijstand

“Wat ik heel erg vind is dat ik niet natuurlijk loop en dat je daardoor ziet dat ik een geamputeerd been heb. Ook kan ik nu niet de kleding kan dragen die ik wil. Doordat de koker vrij breed is en er een knop op zit, moet ik daar altijd rekening mee houden. Ook ben ik aardig wat kilo’s aangekomen doordat ik 16 maanden in een rolstoel heb gezeten. Maar er zijn ook grotere problemen ontstaan door deze langdurige toestand. Toen ik mijn been brak was ik net genezen van hepatitis C en Levercirrose. Hierdoor was ik als zelfstandige in de bijstand gekomen. Doordat ik twee jaar niet thuis was, maar in een zorginstelling verbleef, kreeg ik geen uitkering maar zakgeld. Hierdoor was ik niet in staat mijn vaste lasten te betalen en kwam ik in de schulden.”

“Ook mijn huis was niet geschikt. In mijn bestaande woonplaats waren er voor mij geen mogelijkheden. De gemeente vond dat ik best drie hoog met trappen kon wonen, zonder dat ik een aangepaste douche had of zelf veilig kon koken. Ik ben zelf op zoek gegaan naar een aangepast huis in een andere gemeente en dat heb ik gevonden.”

“Ik heb veel vrienden verloren. Toen ik net mijn been gebroken had, kwam iedereen langs. Ook mensen die ik een lange tijd niet gezien had. Maar hoe langer het duurde, hoe stiller het werd. Aan de andere kant heb ik ook vrienden gemaakt. Een echtpaar wat ik normaal nooit had leren kennen belt nu een paar keer per week hoe het me mij gaat. Zij hebben mij er echt doorheen getrokken.”

“Omdat mijn traject niet was zoals het zou moeten, wil ik helpen anderen helpen direct de juiste route te vinden die ik bij Rijndam gevonden heb.”