Het begon met klein schrijven en het trillen van de rechterhand. Misschien RSI, dacht Geert, maar de klachten verminderden niet na het gebruik van een andere muis. Een jaar later stuurde de huisarts hem door naar het ziekenhuis voor verschillende onderzoeken. De diagnose? Parkinson. “Alsof ik mijn doodsvonnis kreeg”, blikt hij vier jaar later terug. “Het moeilijkste was de acceptatie, maar uiteindelijk heeft Rijndam Revalidatie mij daar enorm bij geholpen.”

Bij zijn schoonvader heeft hij van dichtbij gezien wat Parkinson met je doet. “We hebben de man echt zien aftakelen. Verschrikkelijk als je weet wat je toekomst is en dat ik dit mijn vrouw en kinderen aan doe. De klachten bleven gelukkig beperkt. Zo lang je het fysiek niet ziet, is het er niet. Althans zo dacht ik er toen over. ‘Niks aan de hand, met mij gaat het goed’. Ik was in ontkenning.”

Geert stortte zich volledig op zijn werk. Als medewerker Verslavingszorg bij de GGZ heeft hij regelmatig te maken met verslaafden die in ontkenning zijn. Toch herkende hij dit gedrag niet bij zichzelf. “Het was een verwarrend jaar. Ik heb niet de lichtste baan. Op een gegeven moment ging het dan ook niet meer. Een burn-out was het gevolg, dacht ik, en de bedrijfsarts overigens ook. Achteraf hadden de meeste klachten te maken met Parkinson. Door mijn werk kan ik anderen heel goed lezen. Behalve mijzelf, daar ben ik nu wel achter.”

Verwerkingsfase
Parkinson uit zich in twee verschillende vormen. De ene variant is het trillen van verschillende lichaamsdelen. “Ik heb de andere variant. Bij mij verstijft alles. Maar wat mij het meeste tegenvalt, is de mentale belasting. Alles wat ik met mijn hoofd doe, bijvoorbeeld nadenken en dataverwerking is  heel vermoeiend. Bovendien is Parkinson een progressieve ziekte. Je gaat steeds stapjes verder achteruit. Heb je de ene stap terug geaccepteerd, dient de volgende zich aan. Je zit constant in een verwerkingsfase.”

Bij Rijndam Revalidatie doet Geert op de locatie IJsselland Ziekenhuis mee aan een behandelprogramma waarin hij leert omgaan met de gevolgen van de ziekte van Parkinson. Tijdens een traject van drie maanden gaat een heel team met hem aan de slag, zoals de ergotherapeut, de fysiotherapeut, de logopedist. “En de psycholoog”, glimlacht Geert. “Toen moest ik wel praten. Hierdoor werd ik geconfronteerd met mijn ziekte. Ik kon niet langer mijn kop in het zand steken. Het was eng, vervelend, maar ontzettend goed. Je komt in een rouwproces terecht.”

Veilige omgeving
Door de Parkinson geven zijn hersenen geen signalen meer naar de rechterkant van zijn lichaam, waardoor alles verstijft. “Ik heb daar nooit bij stil gestaan, maar als je loopt, bewegen automatisch je armen mee. Bij mij gebeurt dat niet meer. Ik heb geleerd om bewust mijn armen te bewegen tijdens het lopen, zodat het soepel blijft. Ik moet mijzelf daar constant aan herinneren. De revalidatie neemt niet de klachten weg, maar remt het proces een beetje af. En je wordt gedwongen om naar je blinde vlekken te kijken. Op een gegeven moment denk je dat alles door de Parkinson komt. Zo dacht ik dat ik cognitief achteruit was gegaan. Ik heb dat aangekaart en vervolgens heeft de neuro-psycholoog onderzoek gedaan. Daar kwam ik goed uit. Er was niks aan de hand. Je gaat je zelf onderschatten. Je bekijkt alles vanuit een Parkinson bril. Gelukkig nemen ze bij Rijndam je zorgen heel serieus. Ze hebben een veilige omgeving gecreëerd waar je eerlijk durft te zijn.”

Het revalidatietraject is inmiddels een paar maanden afgerond. Geert kijkt er met veel positiviteit op terug. “Dat confronterende is in het begin echt vervelend, maar door de nuchtere en betrokken houding van het team hier lukt het om erover te praten. Dat heb ik moeten leren. Ik wil proberen nog zo lang mogelijk te blijven werken. Maar ik weet dat er een moment komt, dat ik moet afbouwen. Bij Rijndam weten ze dat die stap moeilijk is, maar ze hebben me uitgelegd dat die stap uiteindelijk noodzakelijk is om een goede kwaliteit van leven vast te kunnen houden. Het traject hier zit erop. Er komen nog follow up bijeenkomsten. Fysiotherapie volg ik nog wel en dansen schijnt goed te zijn voor Parkinsonpatiënten. Nou, daar ben ik niet zo van. Hoewel, ik zou er mijn vrouw wel een groot plezier meedoen.”