Van een bloedvat schoon laten maken naar een amputatie van bijna haar volledige linkerbeen. Het overkwam Anneke toe zij naar het ziekenhuis ging voor, zo leek het, een ingreep met een laag risico. Het bloedvat was echter zo broos dat het schoonmaken ervan te risicovol was.

Anneke vertelt: “Ik had al jaren last van mijn rechterbeen. Zelf had ik al eens gedacht dat dat been er wel een keer af zou moeten. Gelukkig is dat nog steeds niet aan de orde. Van mijn linkerbeen kreeg ik zo’n twee jaar geleden ineens pas last. Mijn twee buitenste tenen gingen pijn doen en er ontstonden wondjes. Tijdens de opname ging het allemaal heel snel. Op dag één lag ik aan de vacuümpomp en op dag twee ging mijn been er al af. Ik kreeg er een keurig verbonden stomp voor terug. Het accepteren deed ik al snel. Ik kon er wel verdrietig over doen maar het was medisch noodzakelijk. Het enige wat ik echt wilde was een kunstbeen.

Verpleeghuis

“Zelf had ik gevraagd om na mijn amputatie verwezen te worden naar een verpleeghuis waar ik goede ervaringen mee had. Hier hebben ze mij ook uitstekend geholpen. Wel gaf de fysiotherapeut na een tijdje aan het maximale gedaan te hebben wat hij kon doen. Een verpleeghuis heeft geen specifieke expertise na een amputatie, dus raadde hij mij aan naar Rijndam te gaan. Om te kijken of ik hiervoor in aanmerking kwam, bezocht een revalidatiearts van Rijndam mij in het verpleegtehuis. Hij was het er mee eens dat ik baat zou hebben bij  revalidatie bij Rijndam, dus werd mijn overdracht geregeld.”

“Bij Rijndam werd ik heel vriendelijk ontvangen. Je voelt je even een kat in een vreemd pakhuis, omdat je de werkwijzen en procedures niet kent, maar na een poosje weet je hoe alles reilt en zeilt. Ook was het even wennen dat ik op een vierpersoonskamer terecht kwam, maar achteraf was dat erg gezellig”

Kunstbeen

“Mijn revalidatiearts vroeg mij of ik volgens een nieuwe procedure mijn koker wilde laten maken bij Rijndam Orthopedietechniek. Ik was enorm verrast dat ik hiervoor in aanmerking kwam. Omdat ik een mooi litteken had en mijn stomp snel geslonken was, had ik al snel mijn kunstbeen. Het bewegen met dit been is mij erg meegevallen. Ik kan eigenlijk heel veel nog zelf. Mijn streven was om ook na mijn amputatie zelfstandig te blijven wonen en dat is gelukt. Het enige is dat ik van mijn zus niet meer mag stofzuigen omdat je daar snel mee uit balans raakt. Ook heeft zij net voor mijn ontslag mijn huis gereed gemaakt door het hele huis schoon te maken en zaken op hoge planken naar beneden te halen. Het eerste wat ik ‘s ochtends doe is mijn kunstbeen aantrekken en het laatste wat ik doe ‘s avonds is mijn been tegen de kast zetten. Ik heb een mooie stomp en die wil ik zo houden, daarom smeer ik deze nog elke dag in met vaseline.”

“De stap die nog gezet moet worden, is dat de prothese bekleed wordt zodat ik onder mijn kous een ‘nepbeen’ heb ipv een stang. Toch gaat het nu ook al prima Vaak zijn het alleen de kinderen die op mijn been reageren. Die kinderen zeggen dan wat ze denken, maar dat is prima. Mijn buurjongen zegt altijd: ‘Je hebt een bionisch been,’ maar dat komt omdat hij Starwars kijkt.”

“Ik werk mee aan dit interview omdat ik erg tevreden ben over Rijndam, maar ook omdat ik gezien heb dat mensen nog weleens eigenwijs zijn. Zo zag ik veel mensen die hun oefeningen niet of nauwelijks deden, terwijl dit juist zo belangrijk is. Vooral de heupoefeningen. Ik wil mensen daarom adviseren te doen wat de therapeut zegt en ook niet zelf zaken te ondernemen als je dat niet met je therapeut afgestemd hebt. Mijn zus vatte het heel goed samen, waar een wil is, weet Rijndam de weg.”